Na de eerste dag had ik de lijnen uitgezet, meer dan 45 gaten gegraven voor de palen, en tientallen meters balken voor een stevige fundering opgehangen. Langzaam maar zeker werden de contouren van de vlonders zichtbaar. Dit keer ben ik niet de hoogte in gegaan, en ik moet zeggen: "een keer niet de hoogte in is ook leuk!". Dit was ook in overleg zo afgesproken, omdat het belangrijk was dat de hoek daadwerkelijk bruikbaar werd ingericht. Nu is elk hoekje en gaatje tussen de bosjes gevuld, perfect om heerlijk te spelen.
Ik ben helemaal achterin begonnen, waar ik een schuilhut in gedachte had. In het uiterste hoekje van de tuin staan twee wanden van twee meter lang met een dakje. Er is voldoende ruimte om wat bankjes op te hangen, zodat je droog en uit het zicht kunt relaxen onder het dakje en een klein zijwandje. Vanuit de schuilhut wandel je over een vlonder schuin omhoog naar het één-na-hoogste platform.
Wat bijzonder is, is dat je door de hoogteverschillen op elke plek comfortabel kunt zitten, ook als ouder, zodat je de kinderen heerlijk kunt zien spelen. Van daaruit kun je tussen de bomen door, die door het deck heen steken, slalommen naar het hoogste platform waar de glijbaan zich bevindt, of rechtsaf naar het huisje. De glijbaan is trouwens zo gemonteerd dat je deze met een simpele handeling kunt verwijderen, waardoor de robotmaaier gewoon zijn werk kan doen.
Kies je voor de rechterkant, dan kom je bij het huisje waar je fijn aan tafel kunt zitten om te kleuren, knutselen of picknicken. In het huisje is ook het bekende verborgen luikje aanwezig dat ik in veel boomhutten maak. Een los plankje in de vloer dat je kunt verwijderen… maar vertel het niet aan papa en mama!
De vlonders heb ik verder in ronde vormen gezaagd, waardoor ze elkaar overlappen en er een speelse samenstelling ontstaat. Ik denk dat dit goed is gelukt! Om het strandthema (wat niet echt was gevraagd maar het strand van Noordwijk ligt op loopafstand) wat terug te brengen, heb ik de palen die door de vlonders steken voorzien van wit touw.